Even snel een blogje dat voornamelijk dienst zal doen als persoonlijke reality check…
Ik rijd net terug vanaf de Hatertseweg, na een avondje Lentebok en Rosé, overigens om te proosten op het feit dat ik meer dan een week geen alcoholische versnaperingen tot mij genomen had, en rijd op de kruising van de Fransestraat met de Van Slichtenhorststraat… Wordt mijn pad plotseling gekruisd door een wezen ter grootte van een flinke hond… even denk ik dat het Kenzo is… de Rhodesian Ridgeback van een ouwe gabber van me, die een meter of 100 verderop woont… maar wat schetst mijn verbazing… het is een Ree! Midden in fucking Nijmegen stad! Het geluid van de hoefjes op de met keien geplaveide straat, het korte treffen met twee grote bruine oogjes… super… bizar… surreal… ZO MOOI!
Zou ‘t een Lentebokje geweest zijn…?

Naar aanleiding van een cinematogafisch treffen eerder deze avond, heb ik besloten mijn door mijzelf opgelegde literaire (kuch, hoest) retraite tijdelijk te onderbreken, om u te wijzen op een blahdieblahdieblahdie, etcetera..
The Girl In The Café, check die shit. Sympathieke film.

De Blog van Merijn is een poosje met vakantie. Dat geeft Merijn mooi ff de tijd om te kijken of hij ‘t onderhouden van een blogje kan verantwoorden tegenover zichzelf…

Jaja, hij’s binnen! Gistermiddag… ik kwam doodmoe thuis na een serie van drie vroege diensten en een gemiddelde nachtrust van ongeveer evenzovele uurtjes. Toen ik mijn kamerdeur opendeed en het welverdiende weekend eens lekker vol op de bek wilde pakken viel mijn oog op een mysterieus plat, kartonnen pakketje, dat verleidelijk lag te wachten op mijn, dankzij ex - huiskat Frodo, vernaggelde leren bankje… In a blink of an eye werden mijn vermoeide, rood doorlopen oogjes zo groot als molenstenen…
“IK HEB POST! En de de post is niet blauw, noch heeft ‘t de vorm van een teleurstellende salariststrook of een confronterend bankafschrift!”
Na te zijn bekomen van de schrik begon mijn ratio aan een ingewikkelde puzzel van feiten… Op basis van de vorm van het pakket en het feit dat ik een dag of drie daarvoor op veilingsite ebay een langspeelplaat had gekocht van een weense boek - en plaathandelaar, hetgeen perfect leek te linken aan het gegeven dat we hier met een oostenrijkse poststempel te maken hadden, concludeerde ik dat het mysterieuze pakket hoogstwaarschijnlijk mijn recent aangekochte LP van Sun Ra zou moeten zijn. En jawel… ook dit maal had mijn onnavolgbare speurdersinstinct mij niet in de steek gelaten!

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik nog nauwelijks bekend was met het werk van deze jazzlegende. Ik had wel eens een nummertje gehoord hier en daar en haakte meestal al vrij snel af na een kakafonie van vage plingplong geluidjes en bizarre oerkreten. Daarbij had ik een paar jaar geleden het genoegen mij voor enkele momenten een serieuze jazzkenner en - liefhebber te wanen tijden een Sun Ra tribute op het North Sea Jazz Festival. Blijkbaar was dit genoegen niet wederzijds, want na een rustig en hoopvol begin, werd ik na enkele minuten bestookt met een scala aan psychedelische, verwarrende kutherrie die me deed verlangen naar een nachtelijk bezoek aan mijn beminde Waalbrug… Een bezoek aan mijn beminde Waalbrug gevolgd door een sierlijke sprong in mijn beminde rivier de Waal, zoekend naar een empathische draaikolk die in één klap een einde zou maken aan deze bad trip. Een bad trip die de gemiddelde sociaal - angstige geheelonthoudende ex- hippie zou doen tekenen voor een dieet van drie LSD koekjes en twee kopjes paddo thee per dag, als dit zou garanderen dat heel Sun Ra en zijn duivelse oeuvre op wereldniveau in de ban zouden worden gedaan. Ik overdrijf natuurlijk een beetje… er zaten wel wat leuke dingen tussen… maar overdrijven is een kunst en ik doe graag artistiek. Bovendien is ‘t wat grappiger natuurlijk. De waarheid, en vooral ook die van mij, is vaak wat saaier. Jeweetog?!
Enfin, ik verliet de drukke, rokerige zaal vol belangstellende puristen en voegde me weer snel bij de veilige “main stream” bestaande uit een overdaad aan “nu soul” grut en verdwaalde dagjes mensen.
Aangezien ik gisteravond te moe was om twee goede vrienden van me te vergezellen op een dansqueeste in Rotterdam, en al helemaal te broken en te beat was voor Broken Beat, het voorkeursgenre van de avond, besloot ik mij te vergezellen van enkele Bavjes en toastjes met Brie. De ideale avond om mijn nieuwe plaatjes aan een gedegen gehoortest te onderwerpen. En ik weet niet of het de Bavjes waren (het waren de eerste alcoholische versnaperingen sinds dagen) of het feit dat mijn zelfmedelijden (”Oh, zij zijn lekker aan ‘t dansen en ik kannie mee. Het is niet eerlijk! Iedereen is tegen me! Wat heb ik misdaan?!”) het melancholie gehalte deze avond tot een redelijk niveau had opgestuwd, maar ik digde die shit best wel! Hotdayum Sun! Nu weet ik dat dit vast niet zijn beste plaat ooit zal zijn geweest, of zijn minst toegankelijke (ik hoop niet dat dit in zijn geval synoniemen blijken te zijn), maar ik sta op zijn minst open voor het werk van de man die new, of “true”, meaning gaf aan ‘t woord “spacey”.

Een andere nieuwe aanwist… een aanwinst die me overigens waarschijnlijk nog wel iets meer bekoort, is het eerste album van original soul diva Marlena Shaw! Na één keer vluchtig luisteren deed het me aanvankelijk niet zoveel, maar een avondje later was ik na 10 seconden luisteren alweer een andere mening toegedaan. Het album balanceert op het randje van twee genres, Jazz en Soul en misschien valt Marlena’s stem zich ook nog wel het best op die manier te typeren, een stem in de overgang van jazz naar soul. Hoe dan ook, unieke stem, eigen stijl, leuk gepiel met zanglijntjes. And may add that we’re dealing with an originally autographed version here?! Of de hantekening nou echt is of niet… 9 dollar is niet duur toch?!

Wegens een ongelooflijk complex scala aan technische problemen, waardoor ik het vrijwel de ganse avond zonder mijn persoonlijke ordinateur heb moeten stellen, volgt er vandaag niet meer dan een sumiere bijdrage aan mijn pasgeboren weblogje. Ik zal de verdwaalde bezoeker alleen laten met enkele door ondergetekende opgetekende stukjes tekst van enkele jaren geleden, hopende dat ik mijzelf op deze manier een stimulans kan geven de figuurlijke pen weer eens ter hand te nemen en meer van dat pretentieuze, semi - filosofische geraaskal aan de nietsvermoedende weblogpassant voor kan schotelen.

Stukkie 1:
A God that was created in our own minds looks down upon us and cries… Why was I created in the image of mankind…? Mankind made up My name and in My name it dies…They made up Time now they watch how Time flies…What used to be infinite has been killed by lies…You see…I used to not “be”…I used to not see…because there was no Me before they gave Me eyes…It’s hard…being a Being that is being based on lies…They claim I live inside, now I have insight in their lives…and through My eyes I see…Mankind is blind…they made Me “be” with no outside to see…They claim I’m close…yet I’m out of sight…

Stukkie 2:
Mental chains opposed to mental change,
Being framed by frames and a limited range…
Ain’t it strange that in order to rearrange and evoke change one must break the chains that broadened our range in da first place? Time to deny the existence of time and space…
True travelling can’t be measured in miles and days…say word !

Stukkie 3:
I dwell in a nocturnal cell of stories that I tell maself…denying what has already been written…making up rhymes never to be spit and making up a world where I finally fit in…a world where finally I excel…ma skills as a never-ending resource, splendid metaphors deriving from an infinite well…rhymes flowing out of pores, lyrical sweat that doesn’t smell, flowing with tremendous force against the doors of my cell…I’m free now…I broke the spell, my internal hell…I’m free now…free to ex…cell…

Zo… en nu ga ik snel nog ff met m’n meisje babbelen, want over een kleine 6 uurtjes mag ik m’n arme wekkertje weer molesteren! Oh en… dat ongelooflijk complex scala aan technische problemen… had ff niet door dat de stekker er niet helemaal goed inzat…

Zojuist stuitte ik op een geluidsfragment dat mij dermate doet glimlachen, dat ik het de eventuele bezoeker van dit weblog niet kan onthouden. Het betreft hier een uitgelekt nummertje van de langverwachte muzikale fusie van rijzende soulzanger / rapper / whateveritisthathedoes Cee Lo Green en opstomend productie talent Danger Mouse, een project genaamd Gnarls Barkley . Hoe zeer ik de talenten van laatsgenoemde ook waardeer (de hip hop lovers en beat fetisjisten onder u kennen hem onder andere van zijn collaboratie met beroepsvagerik MF Doom, Danger Doom , en zijn geruchtmakende mix van The White Album van The Beatles en The Black Album van rapper Jay-Z, genaamd the Grey Album), het zijn in dit geval niet zozeer die talenten die mij charmeren. Neen… het zijn de woorden van meneer Green die de mondhoeken lichtjes doen optrekken. Begrijp me goed… ik pretendeer hier nergens dat we hier met een of ander poëtisch meesterwerk te maken hebben, en het haalt het wat opzwependheid en headnod - gehalte betreft niet bij het pakkende hitje Crazy van ditzelfde superduo, maar… OCH ZODEFLIKKERTOCHOP! Dat gelul ook altijd! Het is gewoon een leuk liedje.

Aangezien de titel van dit subject sommigen van u deed vermoeden dat u hier met een culinaire verrassing van doen zou hebben, en bovenstaande muscial treat uw smaakpalet wellicht niet heeft kunnen bekoren, zal ik de smulpaapjes onder u verblijden met een recept van mijn goede vriend, en online alter ego, Jeff Airplane, die zich voor deze gelegenheid graag Chef Airplane wenst te noemen.

RECEPT VOOR GEBAKKEN LUCHT

Neem anderhalf ons kent ons, een pak van m’n hart en een ouwe krent en mix ‘t geheel met wat feelings en een klontje boter in een grote linke soepkom. Voeg naar smaak wat ongezouten kritiek toe.
Botert het niet? Geen paniek en zorg gewoon dat het klopt. Het is niks om u voor te schamen! Ik heb dan wel flink wat platen voor de kop… ik heb zelf ook nog nooit echt leren mixen en neemt u maar van mij aan… die oude garde klopt gewoon als een bus!
Zet de boel even van u af en laat het mengsel rustig de pan uit rijzen, terwijl u in de tussentijd een voedselketen rijgt van zwart zaad en van hun ruwe bolster ontdane blanke pitjes en twee dikke vette rapen in een op 180 graden voorverwarmde oven stopt.
Wacht vervolgens tot u zelf een ons weegt en schroom niet om direct daarna, terecht verontwaardigd, met kokende woede uw gram te komen halen. Inmiddels zullen de rapen gaar zijn. Neem ze in de maling en kneed het geheel met 500 gram indepangehakt tot een heerlijk wereldburgertje.
Voilá! In een mum van tijd heeft u er een heerlijk potje van gemaakt!

Bij prolongatie van deze rubriek zit u volgende week waarschijnlijk met de gebakken peren. Ik zal u dit dan ook besparen.

Eindelijk is het dan zover… op aanraden van en geïnspireerd door mijn gewaardeerde vriend Stijn, bij menigeen tegenwoordig beter bekend als the infamous Sjef van Boekel , heb ik vandaag eindelijk besloten mijn eigen “weblog” wereldkundig te maken… Of nou ja… dat had ik een dikke week geleden al besloten, maar er kwamen even wat belangrijker zaken tussendoor. Zo was ik onder andere verwikkeld in een wedstrijdje doelloos zappen, heb ik ontdekt dat er toch geen verschil zit tussen de eerste en de laatste nachtelijke herhalingen van zowel Netwerk als Nova en heb ik bovendien veel van mijn tijd opgeofferd aan de erkenning van “suf voor je uit staren” als officieel, algemeen geaccepteerd tijdverdrijf. Het feit dat het mij daarbij TOTAAL ontbrak aan enige vorm van inspiratie is in deze dus niet eens relevant! Enfin, ik zag mij dus genoodzaakt om mijn vrije tijd op te vullen met het kijken naar films, het onderhouden van mijn sociale netwerk (hij had voor ‘t eerst in maanden weer es tijd!), het zoeken naar overprijsde ouwe plaatjes, het op peil houden van het alcohol promillage in mijn bloed (zie foto) en het daaraan gerelateerde uitslapen van enkele roezen. Dit alles om mij van de broodnodige ontspanning te voorzien in mijn oh zo drukke bestaan. Oh, ik heb ook nog een paar dagen gewerkt trouwens. Was ik bijna vergeten…

Maar goed… gezien het feit dat dit redelijk nieuwe fenomeen, laten we wel wezen, eigenlijk niet meer is dan een veredeld dagboek voor mensen met licht exhibisionistische trekjes en het de beheerder ervan de ruimte laat eens af en toe een dagje over te slaan en mijn ruggengraat regelmatig een weekendje of een midweekje of een paar jaartjes met vakantie is, leek mij dit de ideale manier om mijn mening, smaak en gedachtengoed op te dringen aan mijn omgeving.
Ik hoop overigens wel dat de gemiddelde lezer mij, net als mijn gemiddelde sex partner, niet al te serieus zal nemen.
Onder ‘t motto: “Opmaak is voor chicks”, zal mijn log er voorlopig ook erg sober uitzien. Dat doe ik niet expres, ik ben gewoon te lui.
In ieder geval… bij deze heeft u de eerste onzinnen gelezen van wat hopelijk geen gebed zonder end zal blijken te zijn. En nou ga ik slapen…

Welcome to cazual76 at Blogsome. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

An email has been sent to you giving you details how to login to the administration section. From there you can change the design by clicking on the tab MANAGE and then click on the tab THEMES. If you have any questions ask them in the forum. We are only too willing to help.